Dalam kesibukan semua org studi utk menghadapi exam, ramai juga yg sibuk mengcountdown hari nk blk msia, especiallynye adik2 first year. Amacam ngn empunya diri ni? mm..eventhough hampir 2 thn x blk msia, tp diri ni mcm tade perasaan je nk blk msia huhu.. bkn x rindu ngn family, sgt rindu.. xcited jgk sbb adik nk kakak die blk thn ni =) tapi, ade satu perasaan len yg lebih kuat asyik main2 je kt hati ni.. ape tu?
Setiap ape yg berlaku tu, pasti ade hikmahnya. Alhamdulillah sampainya sy di bumi Auckland ni, bkn sekadar segulung ijazah yg sy kejarkan, tp sy dpt benda yg sgt berharga di bumi Auckland ni. sy ditarbiyah di sini. Alhamdulillah sy suke dgn suasana di sini, sy bebas utk pergi mn2 program. tp bile blk msia nanti, belum tentu sy dpt join mn2 program. Sehinggakan pernah timbul perasaan ‘takut’ nk blk msia huhu.. knp? sbb takut terkeluar dr landasan. perasaan ‘takut’ ni x sepatutnya timbul. Seolah-olah sy takut nk menghadapi cabaran.
Sahabat sekalian,medan sebenar kita adalah di msia, bkn di bumi Auckland ni. Tidak dinafikan cabaran yg bakal kite tempuh di msia lebih hebat. mcm2 cabaran, maybe cabaran family sendiri, kerje, suasana sekeliling, dan sebagainya.. Tidak dinafikan juga, even skrg sy berada dlm jln ini, belum tentu bile blk msia nanti, sy akan kekal dalam jln ni. Haaa.. ni la die.. manusia selalu mcm ni, selalu risaukan perkara yg belum pasti akan berlaku. hal yg sudah pasti akan berlaku, cth nye mati, kiamat, tak plak die risaukan eventhough da mcm2 ‘hint’ yg Allah da bg.. bende2 yg x pasti berlaku tu jgk nk dirisaukan.
Di sini lah pentingnya tarbiyah dzatiyah, moga kite menjadi benih yg apabila dicampakkan di mn2 shj, akan membuahkan hasil. Kita mmg perlukan biah yg solehah, sahabat2 yg dpt sentiasa mengingatkan kita, tetapi sumber kekuatan kita yg plg utama adalah Allah..
Sahabat sekalian, jalan yg kita lalui ini, bkn jalan yg mudah, indah, ditaburi bunga2, dihamparkan carpet merah.. tidak.. tade semua tu.. Tetapi ini jalan yg sgt jauh & panjang, berduri-duri, berliku-liku.. Semakin hari, semakin berat tanggungjawab yg sy rasakan. Benar lah kata seorang sahabat, apabila kita merasakan ianya berat, sebenarnya kita sudah ade rasa tanggungjawab di situ.
Sahabat sekalian, walaupun jalan ni sgt jauh, tp matlamatnya sangat indah. Kite perlu bersabar & berusaha.. tape sikit2.. pelan2, janji kite istiqamah insyaAllah. bukan nye gedebuk skali gus, pastu kite rs penat, futur.. Ujian2 yg Allah berikan kpd kita itu sbg kayu ukur iman kita. Moga kite tabah dlm menghadapi setiap ujian Allah..
“Allah tidak membebani seseorang melainkan sesuai dgn kesanggupannya. Ia mendapat pahala ( dr kebajikan) yg diusahakannya dan ia mendapat siksa ( dr kejahatan) yg dikerjakannnya” [2:286]
Moga kite terus berusaha utk terus istiqamah dan tsabat dlm jalan ini. Tak perlu lah kite risau dgn sesuatu yg belum pasti akan berlaku. Berdoalah dgn Allah sentiasa kerana Allah memakbulkan setiap doa hamba2 Nya. Allah Maha Mengetahui segala-galanya..Berusaha ye sahabat2 semua =)
Jalan ini jalan JAUH,
Matlamat akhir itu HAKIKI,
Mencapainya memerlukan KESABARAN & KETEKUNAN,
Ujian merupakan KAYU UKUR iman,
Tinggi rendahnya iman diukur daripada NATIJAH di akhir ujian,
Tetaplah TSABAT,
JanjiNya PASTI…